شاید احمقانه به نظر برسه ولی به نظر من یکی از مشکلات طرحهایی مثل تکبیرهای شبانه، قضیه "حالا کی زنگوله رو بندازه گردن گربه" است. در محله ما پارسال در بحبوحه بعد از انتخابات احدی روی پشت بام نبود و شعار داده نمی شد ولی امسال با کمال تعجب عده زیادی تکبیر گفتند. دلیلش خیلی ساده بود. اون هم اینکه سر ساعت مقرر چندین بار صدای ترقه در فضا پیچید و مردم کم کم شروع کردند به همراهی کردن و شعار دادن. انگار که کسی به آنها قوت قلب داده باشد.
به نظرم مسئله خیلی ساده بود، هیچ کس از وجود دیگران مطمئن نبود و تکبیر گفتن به تنهایی را هم هزینه می دانستند. خوبی ترقه این بود که عامل این کار کاملا ناشناس بود ولی بعدش اتحادی به وجود آورده بود که بسیار جالب بود. پیشنهاد می کنم که برای شروع این جور برنامه های هماهنگ مثلا شب 18 تیر، سر ساعت مقرر از ابزاری مثل ترقه استفاده شود. تاثیر بسیار جالبی دارد. حتی برای اونهایی هم که شاید از تکبیر گفتن خسته شده باشند، محرک خوبی خواهد بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر